Category Archives: ΕΝΤΥΠΑ

ΜΙΚΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ – Χ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ, 2017

 

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδοτεί τη λήξη μιας μακράς περιόδου ανοιχτών διακρατικών συγκρούσεων. Τα κράτη φαίνεται να χάνουν έκτοτε το μονοπώλιό τους στην κήρυξη του Εχθρού και, επομένως, στην κήρυξη του πολέμου. Σύμφωνα με τη στρατιωτική συζήτηση, πρόκειται για την αρχή μιας νέας φάσης άτακτων ή μικρών πολέμων και ασύμμετρων συγκρούσεων, όπου κάθε είδους μη κρατικές οντότητες διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην κήρυξη του Εχθρού. Μέσα στο περιβάλλον αυτών των νέων προκλήσεων συγκροτείται και ο κλάδος της αντιεξέγερσης, ως ένα πλέγμα πολιτικοστρατιωτικών θεωριών και τακτικών, με αποστολή τη διαχείριση των ανορθόδοξων απειλών και του πολιτικού τους πλαισίου. Ένας κλάδος που σήμερα ασχολείται εντατικά και με το αστικό περιβάλλον, καθώς, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και έπειτα, οι ασσύμετρες συγκρούσεις μετακομίζουν σταδιακά στις πόλεις. Λόγοι που σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με την ιδιαίτερη μορφολογία τους, την πληθυσμιακή τους πυκνότητα, τις δυνατότητες κάλυψης και το ίδιο το φαινόμενο της παγκόσμιας αστικοποίησης καθιστούν τις πόλεις ένα προνομιακό πεδίο ασύμμετρων συγκρούσεων και ένα ειδικό, εντέλει, αντικείμενο στρατιωτικής έρευνας.

Εκκινώντας από τους συλλογισμούς ενός αμετανόητου υποστηρικτή της κρατικής κυριαρχίας, του Καρλ Σμιτ, και φτάνοντας στα σύγχρονα στρατιωτικά εγχειρίδια του αμερικανικού στρατού ―με αναδρομές στα έργα των Σουν Τζου, Κλάουζεβιτς και Τ. Ε. Λώρενς―, οι μικροί πόλεμοι σε μεγάλες πόλεις εξετάζουν κριτικά τη δραστική διεύρυνση του στρατιωτικού αντικειμένου, τη ραγδαία στρατιωτικοποίηση της λειτουργίας των πόλεων και την τρομακτική διάχυση των στρατιωτικών τεχνολογιών και θεωρήσεων στα πεδία της καθημερινότητας ― επιλέγοντας, ωστόσο, ως συνειδητή πολιτική αφετηρία την πλευρά της αντι-αντιεξέγερσης.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ. ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

από το βιβλίο του Δημήτρη Κωτσάκη H Δυναμική του Κοινού: Ταξικές Αντιθέσεις και Ηγεμονία στον Κοινωνικό Χώρο (εκδόσεις των ξένων 2016)

Εδώ στην Αμερική, δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ της οικονομικής τύχης και των ίδιων των ανθρώπων. Κανένας δεν είναι κάτι διαφορετικό από την περιουσία του, το εισόδημα, τη θέση του, τις ευκαιρίες του. Το οικονομικό του προσωπείο και ό, τι κρύβεται πίσω του συμπίπτουν στη συνείδηση των ανθρώπων, ακόμη και αυτού που το φέρει, ως την τελευταία του ρυτίδα. Ο καθένας αξίζει όσα κερδίζει, και ο καθένας κερδίζει όσα αξίζει. Μαθαίνει τι είναι ο ίδιος μέσα από τις αλλαγές της οικονομικής του ύπαρξης. Δεν γνωρίζει τον εαυτό του ως κάτι το διαφορετικό. Αν η υλιστική κριτική της κοινωνίας αντέτεινε άλλοτε τον ιδεαλισμό ότι δεν ορίζει η συνείδηση το είναι, αλλά το είναι τη συνείδηση, ότι η αλήθεια για την κοινωνία δεν βρίσκεται στις ιδεαλιστικές της παραστάσεις για τον εαυτό της, αλλά στην οικονομία, η σύγχρονη αυτοσυνείδηση έχει αποτινάξει στο μεταξύ αυτόν τον ιδεαλισμό. Οι σημερινοί άνθρωποι κρίνουν τον εαυτό τους σύμφωνα με την αγοραία τους αξία και μαθαίνουν τι είναι οι ίδιοι μέσα από την οικονομική τους κατάσταση στον καπιταλισμό.
Τ.W. Adorno – M.Horkheimer
Διαλεκτική του Διαφωτισμού: ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ
url92c092dea53689194eab53ff690e932dmonk-scribe-border-monastery-writing-quill-pen-37394199
Δημήτρης Κωτσάκης

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ-ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ 

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ

Εδώ στο λεγόμενο «Πανεπιστήμιο» δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ της ακαδημαϊκής τύχης και των ίδιων των ανθρώπων. Κανένας δεν είναι κάτι διαφορετικό από τους ακαδημαϊκούς του τίτλους, τις δημοσιεύσεις του, το χρήμα που φέρνει, τη θέση του, τις ευκαιρίες του. Το ακαδημαϊκό του προσωπείο και ό,τι κρύβεται πίσω του συμπίπτουν στη συνείδηση των «πανεπιστημιακών» ανθρώπων, ακόμη και αυτού που το φέρει, ως την τελευταία του ρυτίδα. Continue reading ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ. ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Antipolitika: ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ

antipolitika-1-primjer-naslovniceΚυκλοφορεί, σε στέκια και κατειλημμένους χώρους, η αγγλόφωνη έκδοση του α’ τεύχους της βαλκανικής αναρχικής επιθεώρησης ANTIPOLITIKA με θέμα τον αντιμιλιταρισμό. Περιεχόμενα:
Continue reading Antipolitika: ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΤΣΑΚΗΣ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ

Dynamic_Common_COVER.indd

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημήτρη Κωτσάκη  Η Δυναμική του Κοινού: Ταξικές Αντιθέσεις και Ηγεμονία στον Κοινωνικό Χώρο από τις εκδόσεις των ξένων

20160616_211512

από την παρουσίαση του βιβλίου στο 6ο ελευθεριακό φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης στις 16 Ιουνίου 2016

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ – ΤΕΥΧΟΣ 4

STEPPE_4_COVER

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις των ξένων το 4ο τεύχος των Σημειώσεων της Στέπας, με θέμα Καπιταλισμός-Πόλεμος-Αντιμιλιταρισμός.

Περιλαμβάνει κείμενα των Γιάννη Δ. Ιωαννίδη (Νηφάλιοι μέσα στην καταιγίδα), Anselm Jappe (Προς μία ιστορία της κριτικής της αξίας), Robert Kurz (Με τον παρά και το κανόνι), Marko Z. (Αναρχική αλληλεγγύη και αντιπολεμικές πρωτοβουλίες στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας), A Ruthless Critique (Oυκρανία: το δίπολο φασισμός/αντιφασισμός και ο αντιμιλιταρισμός ως ταξική πάλη), Marie Louise Berneri – John Olday (Παρελαύνοντας προς τον θάνατο), Sherry Millner, Εrnie Larsen (Μουσείο Μισθοφορικού Πολιτισμού). κείμενο του Ξυπόλυτου Τάγματος (Για την ανάδειξη της σύγκρουσης με τους στρατοκράτες! όχι για την αποφυγή της…) κ.ά.

Μέχρι πριν μερικά χρόνια θα ακουγόταν ανώφελο να επαναλαμβάνεται η άρρηκτη, αναγκαία και αποφασιστική σχέση του αντιμιλιταρισμού με τους κοινωνικούς αγώνες. Και ίσως ακόμη για κάποιους ο αντιμιλιταρισμός να παραπέμπει σε έναν παθητικό ειρηνισμό που αποκηρύσσει τόσο τη συνολική κριτική όσο και την αντίσταση και τη μαχητική αυτοάμυνα. Τα πρόσφατα παραδείγματα των πολέμων στην Ουκρανία και τη Συρία δεν είναι μόνον δύο από τις αφορμές -πολύ  διαφορετικές είναι η αλήθεια- να ξανατεθεί το ζήτημα. Αποτελούν τουλάχιστον επιβεβαίωση όσων έγιναν αντιληπτά από την πρώτη περίοδο της πρόκλησης και κατόπιν της κήρυξης του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Μαθαίνοντας για το αίμα που χύνεται, τα ευαίσθητα αντανακλαστικά συχνά αναζητούν πλευρά. Παραβλέπουν τη γενετική σχέση καπιταλισμού και μιλιταρισμού. Ανασταίνουν παλιές πολώσεις («κεντρικά και περιφερειακά κράτη», «φασιστικά και αντιφασιστικά κρατικά μπλοκ») και εξηγητικά σχήματα (από τον αντιιμπεριαλιστικό οικονομισμό έως και τον αντικρατικό πατριωτισμό) και υιοθετούν το πνεύμα της στρατιωτικοποίησης ως απελπισμένης διεξόδου από τον παραλογισμό. Αλλά δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς διαύγεια, όπως δεν υπάρχει αγώνας για την απελευθέρωση που να αγνοεί τον πραγματικό πόλεμο.

(Από το editorial της έκδοσης)

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

SiwpiCoverFINAL

Το βιβλίο «Οι λέξεις της σιωπής» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις των ξένων (μετάφραση – πρόλογος Εύης Παπακωνσταντίνου, 296 σελ.) περιέχει κείμενα της τελευταίας διετίας του ΕZLN, που υπογράφουν οι υποδιοικητές Μάρκος και Μοϊσές.

Ξεκινάει με το ερώτημα «Ακούσατε;» που θέτουν 40.000 περίπου ζαπατίστας, άντρες, γυναίκες και παιδιά, όταν εμφανίζονται στις 21 Δεκεμβρίου 2012 και καταλαμβάνουν ειρηνικά και μέσα σε εκκωφαντική σιωπή 5 πόλεις της Τσιάπας, τις ίδιες που είχαν καταλάβει με τα όπλα τον Ιανουάριο του 1994.

Ακολουθεί μια σειρά κειμένων με τον γενικό τίτλο «Αυτοί και εμείς» όπου –μέσα από έναν λόγο εξεγερμένης τρυφερότητας που αναμιγνύει πολιτικές διακηρύξεις και ιστορικές αναλύσεις, χιουμοριστικά υστερόγραφα, περιπαιχτικά σκίτσα και αυτοσαρκαστικά σχόλια, ιστορίες, παραβολές και αναφορές σε τηλεοπτικές σειρές, μουσικά και ποδοσφαιρικά παραλειπόμενα– σκιαγραφούνται οι αντιθετικοί κόσμοι των αποπάνω και των αποκάτω: από τη μια, τα αφεντικά, οι πολιτικοί τους και οι φόβοι τους και, από την άλλη, η οικοδόμηση της αυτονομίας στις εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες, οι αγώνες και οι αγωνίες που συναντιούνται και αγκαλιάζονται φτιάχνοντας έναν άλλο κόσμο.

Στην ενότητα «Αυτοί και εμείς» εξαγγέλλεται η «Έκτη», μια νέα ζαπατιστική πρωτοβουλία συνάντησης των αποκάτω απ’ όλο τον κόσμο, όπου επιβεβαιώνεται ο σταθερός αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός και η πεποίθηση ότι δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την κατάκτηση της εξουσίας, τα πολιτικά κόμματα και τις ημερομηνίες των εκλογών. Ο EZLN επιλέγει να αρχίσει την οικοδόμηση της «Έκτης» με το ζαπατιστικό μικρό σχολείο, στο οποίο χιλιάδες άντρες και γυναίκες ζαπατίστας μετατρέπονται σε «δασκάλους» και «δασκάλες» που μας καλούν να βιώσουμε τις εφτά ζαπατιστικές αισθήσεις: να αγγίξουμε, να κοιτάξουμε, να ακούσουμε, να γευτούμε, να αισθανθούμε, να δοκιμάσουμε και να σκεφτούμε την πρακτική της εξεγερμένης αυτονομίας στα ζαπατιστικά εδάφη.

Μετά από ορισμένα κείμενα απολογιστικά του μικρού σχολείου, το βιβλίο κλείνει με το κείμενο «Ανάμεσα στο φως και τη σκιά» (Μάιος 2014), ένα κείμενο ενδεικτικό του ζαπατιστικού ήθους, στο οποίο ο υποδιοικητής Μάρκος ανακοινώνει τον «θάνατό» του και τη συλλογική του αναγέννηση ως εξεγερμένος υποδιοικητής Γκαλεάνο.

Είκοσι χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου ενάντια στη λήθη, ο EZLN αυτοσυστήνεται ξανά: «Από την αντίληψη της επαναστατικής πρωτοπορίας [φτάσαμε] στο “διοικούμε υπακούοντας”, από την κατάληψη της εξουσίας από τα πάνω στη δημιουργία της διακυβέρνησης από τα κάτω, από την πολιτική των επαγγελματιών στην πολιτική της καθημερινότητας, από τους ηγέτες στους λαούς, από την περιθωριοποίηση του φύλου στην άμεση συμμετοχή των γυναικών, από τον χλευασμό του άλλου στον εγκωμιασμό της διαφορετικότητας».

Τα έσοδα του βιβλίου θα δοθούν για τη στήριξη δομών στις αυτόνομες εξεγερμένες ζαπατιστικές κοινότητες της Τσιάπας.

ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ – ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Vanegeim_Synoptikes

Raoul Vaneigem Συνοπτικές σημειώσεις

Ο παλιός κόσμος που ψυχορραγεί μπροστά στα μάτια μας απονεκρω-
μένος από το χρήμα, θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η εξαφά-
νισή του θα σημάνει το τέλος του κόσμου για όλους και όλες μας. Το
ψέμα είναι τόσο χονδροειδές και καλοσυντηρημένο από τα μέσα ενη-
μέρωσης που διατελούν υπό τις εντολές των χρηματοοικονομικών μα-
φιών, ώστε καταφέρνει να κρύψει το προφανές: ο κόσμος που πεθαί-
νει κάτω από τον παράλογο ζυγό της ετοιμοθάνατης οικονομίας δεν
είναι ο δικός μας. Ο κόσμος που καταρρέει γύρω μας δεν είναι ο δικός
μας. Ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των ατόμων και των κοινωνιών
που προσδοκούν τη ζωή. Ο άλλος δεν έχει τίποτα κοινό με μας.

Οι Συνοπτικες σημειώσεις:

Vanegeim_Synoptikes

Η ΚΟΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ 1936-1939

Η ΚΟΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ 1936-1939

COLECTIVIDADES_COVER.indd

 

Η κολεκτιβοποίηση κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου αποτελεί κορυφαία στιγμή της κοινωνικής επανάστασης στη χώρα και, ταυτόχρονα, το πλέον χαρακτηριστικό πείραμα εργατικής αυτοδιεύθυνσης, το κλασικό παράδειγμα αναρχοσυνδικαλιστικής οικονομικής οργάνωσης. Γι αυτό, άλλωστε, η εμπειρία της ισπανικής κολεκτιβοποίησης παραμένει μέχρι τις μέρες μας ένα από τα βασικά επιχειρήματα των αναρχικών ότι η αυτοδιαχείριση δεν αποτελεί ιδεοληψία, αλλά είναι εφικτή, εφαρμόσιμη και λειτουργική. Το ζήτημα, μάλιστα, αποκτά νέες διαστάσεις στις σημερινές συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, ως πολιτική και κοινωνική απάντηση από τα κάτω. Με αυτήν την έννοια, η μελέτη αυτής της εμπειρίας και η κριτική προσέγγισή της αποτελεί μία αναγκαιότητα πιο επίκαιρη από ποτέ – και αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουμε ξανά σε αυτήν.

Το ανθολόγιο αποτελείται από τη μαρτυρία του Diego Abad de Santillan, βετεράνου της κολεκτιβοποίησης, και από τέσσερα άρθρα επαγγελματιών ιστορικών: των Antoni Castells Duran, Luis Garrido Gonzalez, Michael Seidman και Martha Ackelsberg. Οι συγγραφείς εξετάζουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η κολεκτιβοποίηση, τα εμπόδια που συνάντησε, τα επιτεύγματά της αλλά και τα προβλήματα και τις αντιφάσεις της.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ – ΤΕΥΧΟΣ 3

STEPPE_3_COVER.indd

 

Ο φασισμός δεν είναι κόμμα, δεν είναι πολιτική τάση, δεν είναι μια παραίσθηση βίας που θολώνει το κρύσταλλο της δημοκρατίας και χαμηλώνει τη λάμψη του διαφωτισμού. Είναι τα κόμματα, είναι η πολιτική, είναι η προϋπόθεση της δημοκρατίας στις κοινωνίες του διαφωτισμού. Είναι το δήθεν άκρο που βγαίνει από τα σπλάχνα του κτήνους.
Στο τεύχος αυτό παρουσιάζουμε κείμενα που πραγματεύονται όψεις της γενικής μας αντίληψης ότι οι φασιστικές αξίες (η περιφρόνηση στον αδύναμο, η υποταγή στον δυνατό και οι διάφορες εκφάνσεις των κοινωνικών αυτών παθολογιών):
– διαποτίζουν την καθημερινότητα της αστικής δημοκρατίας,
– είναι απαραίτητες για την καπιταλιστική ανάπτυξη και την άλλη όψη της, την καπιταλιστική λεηλασία,
– στερεώνονται στην ευγονική πολιτική και την αντιμετώπιση του πληθυσμού ως “βιομάζας” – ως σωμάτων που είναι, παράγουν και αναπαράγουν εμπορεύματα, που μπορούν να εξοντωθούν, να διαμελισθούν, να διαιρεθούν, να ανακυκλωθούν, να τηλερυθμιστούν, να γίνουν αόρατα.

Περιεχόμενα

Φασισμός και καθημερινή ζωή: εισαγωγικό σχεδιάγραμμα
Δημήτρης Κωτσάκης, Σημειώσεις για τον φασισμό
Κώστας Δεσποινιάδης, Και πάλι για το παράγγελμα Wstawac
Χρήστος Φιλιππίδης, etat de siege – Εγχειρίδιο χρήσης του δημόσιου χώρου
Παναγιώτης Μπίκας, Φασισμός και κουλτούρα – ένα παράδειγμα απάντησης
Sava Devuric, Ο οργανωμένος φασισμός στη Σερβία – από τις απαρχές του ως σήμερα
Ξένια Καλαϊτζίδου, Οι τίγρεις της Βεγγάλης
Η ομορφιά μας χωρίς χαρτιά
Ιστορίες μεταναστών (πριν από την κρίση)
Biotech Watch, Gene Heil!… από τον πρώιμο βιοφασισμό προς ένα νέο γενετικό ολοκληρωτισμό
Ernie Larsen, Sherry Millner, Φασιστικοί αλγόριθμοι αμαζονιακού τύπου
friends of gongchao, Ενάντια στο φετίχ της αντιπροσώπευσης – ταξικοί αγώνες στην Κίνα
Νίκος Νικολαΐδης, Ο δρόμος προς τη δουλεία
Μαγικές εικόνες
Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Γκύζη, Συλλογική Κουζίνα της Τετάρτης Ναζισμός και σεξουαλικότητα – το παράδειγμα των ομοφιλόφυλων και των ροζ σπιτιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Για την Ελένη Μάνος

 

ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ, ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Vanegeim_Cover_Front

 

Ραούλ Βανεγκέμ

Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

Αισθάνθηκα αυτή τη νέα πνοή που διεγείρει -όχι μόνο στα παιδιά και τα εγγόνια μου, αλλά και σε ολοένα και περισσότερους νέους ανθρώπους- τη θέληση να θέσουν τις βάσεις για πραγματικές ανθρώπινες αξίες (την αλληλεγγύη, τη δημιουργικότητα, τη γενναιοδωρία, τη γνώση, την επανεφεύρεση του έρωτα, τη συμμαχία με τη φύση, τη γιορτινή γοητεία της ζωής), σε ρήξη με τις πατριαρχικές αξίες (την ηγεμονία, τη θυσία, την εργασία, την ενοχή, τη δουλεία, την πελατειακή σχέση, τη συγκράτηση και απώθηση των συναισθημάτων), οι οποίες ουσιαστικά βασίζονται στην αρπακτικότητα, το χρήμα, την εξουσία και αυτόν τον διαχωρισμό από το είναι, απ όπου πηγάζουν ο φόβος, το μίσος και η περιφρόνηση του άλλου.
Στη σκιά των μέσων ενημέρωσης που την αγνοούν κατ επάγγελμα, μια ζωντανή κοινωνία οικοδομείται παράνομα κάτω από τη βαρβαρότητα και τα ερείπια του παλαιού κόσμου. Δεν είναι ανώφελο να δείξουμε με ποιο τρόπο εκδηλώνεται και πώς θα προχωρήσει.

Μετάφραση:  Εύη Παπακωνσταντίνου

Το βιβλίο:

2013_vaneigem

Το εξώφυλλο:

2013_vaneigem_cover